Flessenpost

Zie, wij komen allemaal uit dezelfde zee. Zo ook onze verhalen. De één werpt ze erin, de ander haalt ze eruit en ondertussen blijven we maar dralen. We vergeten naar elkaar te kijken, we vergeten elkaar te zien en naar elkaar te luisteren. We vergeten langzaam te lopen en vaak vergeten we stil te zijn.

In die stilte schrijf ik, soms in het licht en soms in het donker. Mijn verhalen ontstaan als ik langzaam loop en dat doe ik niet voor niks. Mijn woorden zijn gericht aan vrienden van vroeger en van nu, maar vooral ook aan degene die ze vindt. Brieven, wie weet, ter afscheid? Of juist: voor een nieuw begin?