Ik schreef een brief aan Teun

Diezelfde dag nog pakte ik mijn pen en schreef een brief aan Teun. Daarvan zouden er overigens nog meer volgen. Geen van de brieven zou ik ooit versturen. Maar als pech een syndroom was waar op basis van willekeur mee werd gestrooid door een onzichtbare hand, hoe zou ik dan verder mijn leven moeten inrichten?

P.E.C.H.

Als een disfunctie van het evenwichtsorgaan pech is, wat is dan kanker? Valt dat onder hetzelfde syndroom? Dementie. Dito? Depressie. Dito? En wat als je door die depressie besluit de zee in te lopen, of Teun te vragen om een prikje, een definitief prikje waardoor je nooit meer wakker wordt? Valt die keuze dan ook onder de noemer ‘pech’?

Sinds de dag waarop ik omviel, terwijl ik de maan zag die naar mij glimlachte, terwijl Mimi achter mij stond en mij vroeg of het wel ging, denk ik daarover na. Sinds die dag waarop de wereld in mij draaide en ikzelf stilstond, sluimert een bewustzijn dat langzaam ontwaakt. Ik ben erbij. Ik schrijf het op. Ik weet niks, maar ondertussen weet ik alles. Het is niet de pech Teun Treurniet; het is alles wat tot nu toe in mijn leven is gebeurd dat tot deze draaikolk heeft geleid. Onherroepelijk.

Dus

Dit maakt deel uit

Van mijn ontwordingsproces

Ontworden

in plaats van

worden

Dat zou in mijn ogen

het doel van het leven moeten zijn

About Mika Backer

Ik schrijf mijn brieven, stop ze in een fles, sluit die af ~ en laat ze achter. Op deze website post ik mijn verhalen, over mensen die ik ken of heb gekend. Zie het als een ode aan mijn vrienden, aan het leven, aan de dood. Alles wat je ziet ~ film, beelden, muziek, poëzie, proza en mijn brieven ~ leidt tot één verhaal. Uiteindelijk. Zelf ken ik het einde ervan ook nog niet.

Geef een reactie