Hak hout en fluister altijd maar door

Zijn stem was rauw en toch ook zacht.

Die fluisterde soms iets in mijn oor.

Zijn handen groot en krachtig.

En ik kon alleen maar denken,

ga door, hak hout, en fluister gewoon maar altijd door.

~

Zijn haar was een beetje als dat van een zeeman.

Weetjewel.

Haar waar altijd wind doorheen heeft gewaaid,

ook als het windstil is.

Zijn neus raakte soms de achterkant van mijn oor,

als hij fluisterde,

vaak verstond ik hem niet,

maar het was goed zoals het was,

ik voelde de adem die zijn woorden naar me toe brachten.

Kippenvel.

 

About Mika Backer

Ik schrijf mijn brieven, stop ze in een fles, sluit die af ~ en laat ze achter. Op deze website post ik mijn verhalen, over mensen die ik ken of heb gekend. Zie het als een ode aan mijn vrienden, aan het leven, aan de dood. Alles wat je ziet ~ film, beelden, muziek, poëzie, proza en mijn brieven ~ leidt tot één verhaal. Uiteindelijk. Zelf ken ik het einde ervan ook nog niet.

Geef een reactie