Flessenpost van Vlieland naar de koning

Flessenpost voor Willem

Afgelopen week was ik op Vlieland, de plek waar ik een paar jaar geleden het plan opvatte om mijn leven in brieven te verwoorden, het papier daarvan op te rollen, in een fles te stoppen en achter te laten.

De eerste flessenpostvinder woont op Vlieland. Wij schrijven elkaar sinds zijn vondst. Hij ondertekent zijn brieven met M.H. en draagt de naam van een aartsengel.

Afgelopen week wandelden wij langs de branding. Blote voeten in het zand. Bijzonder: een weerzien met iemand die je hebt leren kennen door woorden te delen die via de zee werden gebracht. Ik vraag me wel eens af hoe belangrijk het woord eigenlijk is. Vooral: waarom wij er zoveel van willen gebruiken. Mimi was daar beter in, die kon zwijgend spreken. Sprak alleen als dat nodig was. Toch zijn het woorden die me in verbinding brengen met nieuwe mensen. Mooi gegeven.

Ik vertelde M.H. dat ik de brief aan de koning had geschreven, met het geluid van de zee op de achtergrond. “Als ik weer terugga, gooi ik ‘m van het schip.”

“Nee toch?!?”
Resoluut was hij.
“Die brief moet naar de koning! Hij moet hem zelf lezen.”

Ik heb met de fles in mijn hand op het veer gestaan. De hevige golfslag tussen Vlieland en Terschelling bracht mij terug naar tijden waarin ik met een wandelstok onder in het midden van het schip zat, de zee riep, ik moest en zou over het wad gaan, maar de overtocht kostte mij steevast een paar dagen herstel. Mimi zei altijd al: “Mika, alles is tijdelijk.”

Nu wipwapte ik met de horizon. Wij speelden een spel. Jij omhoog, ik omlaag, jij omlaag, ik omhoog. Ik ben gaan zitten, hield de fles in mijn hand en heb hem meegenomen naar huis.

Waar ik er met de flessenpost voor Simen voor zorgde dat hij degene was die de brief in Alkmaar vond, zal ik dat nu ook doen met de brief voor de koning. In een kistje. En ja, dan toch ‘zoals het hoort’ geadresseerd aan: ‘Zijne Majesteit de Koning’ in de hoop dat iemand van het kabinet zo vriendelijk wil zijn hem de flessenpost persoonlijk te overhandigen.

M.H. is schilder. Hij schreef mij als reactie op de brief aan de koning:

‘Die ultieme mengpot Mika, daarover wil ik nog iets kwijt:

Leef alle kleuren naast elkaar. Als je alle kleuren mengt, dan verliest iedere kleur zijn eigenheid, het wordt een vieze bruine brei. Daarom: niet mengen. Geen mengpotje. Laat iedere kleur in zijn eigen waarde. Elke kleur heeft bestaansrecht. Leef iedere kleur Mika. En geef iedere kleur het leven.”  

About Mika Backer

Ik schrijf mijn brieven, stop ze in een fles, sluit die af ~ en laat ze achter. Op deze website post ik mijn verhalen, over mensen die ik ken of heb gekend. Zie het als een ode aan mijn vrienden, aan het leven, aan de dood. Alles wat je ziet ~ film, beelden, muziek, poëzie, proza en mijn brieven ~ leidt tot één verhaal. Uiteindelijk. Zelf ken ik het einde ervan ook nog niet.

0 Comments

  1. M. H.

    Heldere lucht , zilte zee , blote voeten in het zand ,
    ik liep met een echte Majesteit
    zij schreef een brief aan de koning van dit land
    golven liepen met ons op het strand .

    Mille Grazie , ciao ciao ,
    Principessa di mare .

Geef een reactie